New me

Ineens was ik het zat. Niet zomaar een beetje zat, nee, spuugzat!
Iedere keer ging ik weer aan de slag en iedere keer was ik weer een uur verder om vervolgens zo’n drie weken rust te creëren.
Hooguit.
Want na die drie weken keek ik altijd weer vol afgrijzen naar de spiegel om te constateren dat de landingsbaan, ergens rond mijn haarscheiding, wéér breder was geworden.
En dan baalde ik. Niet zomaar een beetje, nee, dan baalde ik flink!
Wéér een uur van mijn tijd opofferen om er enigszins representatief uit te willen zien.
En waarom? Omdat ‘men’ vindt dat grijze haren bij oude vrouwen hoort? Omdat het wel algemeen geaccepteerd lijkt te zijn dat mannen met hun grijze lokken lopen te pronken (‘kijk eens hoe wijs wij zijn!’) en iedereen er maar van uit gaat dat vrouwen met grijs haar afgedaan hebben. Oma’s zijn. Vrouwen die er niet meer toe doen in het spel tussen man en vrouw.
En ik besloot: ik doe er niet meer aan mee.
Ik ben nu eenmaal grijs als ik niet iedere drie weken die bagger op mijn uitgroei smeer. En ik ben ouder en wijzer. Ik hoef niet meer mee te lopen met de meute die vind dat jeugd bestaat uit gekleurde (donkere) haren en vitaliteit.
Ik maakte dus een mooi bord aan op Pinterest om te zien hoe mooi grijze haren bij een vrouw zijn en stapte met kloppend hart (ja, ik ben en blijf dan toch een vrouw die wankelt op de grens tussen wijsheid en wijs zijn) naar de kapper. Een nieuwe kapper, omdat ik nu eenmaal een haat-liefde verhouding met kappers lijk te hebben. Ze doen in ieder geval nooit wat ik wil en meer dan eens ben ik ongelukkiger thuis gekomen van een kappersrondje dan gewenst.
Goed.
Een nieuwe kapper dus, op aanraden van een mede-forenser die op een dag met een bos prachtig wit haar op het station verschenen was. Nu was dát me een stap te ver, heel eerlijk gezegd, maar ik wilde mijn haren wel in de handen van deze wonderkapper geven, als hij mij mijn eigenwaarde over leeftijd terug kon geven.
Hij liep eens om me heen. Bekeek me van afstand. Duwde zijn vingers diep in mijn haardos en trok scheidingen op plaatsen waar ik niet kon kijken.
‘Grijs,’ constateerde hij. ‘Beslist grijs. Nog niet helemaal, maar wel al goed onderweg.’
‘En ik ben klaar met verven.’ antwoordde ik dapper.
‘Snap ik,’ knikte hij. ‘En dat hoeft ook helemaal niet meer. Volgens mij word jij namelijk heel mooi grijs. Wit. Zilverwit. Ik kan je naar deze mooie kleur helpen.’
Vol ongeloof keek ik hem aan.
‘Hoe?’ Het was het enig zinnige dat ik uit kon brengen.
‘Highlights, lowlights en langzaam je eigen witte haren erdoor laten vlechten.’
Het klonk als muziek in mijn oren.
Vlechten.
Die man is niet alleen kapper, maar ook een poëet.
‘De eerste keer is even heftig,’ waarschuwde hij nog, ‘maar ik weet zeker dat het je mooi zal staan!’
‘Moeten mijn haren kort als ik het grijs laat worden?’ vroeg ik met een benauwde stem, de woorden van mijn schoonmoeder in mijn oren echoënd.
‘Nee!’ Verschrikt keek hij me aan. ‘Niet afknippen hoor! Je zou het nog langer moeten laten groeien. Lang haar hoort bij jou.’
Toen wist ik het zeker. Dit is mijn kapper!
Vier uur later stapte ik naar buiten.
Een rugmassage door de kappersstoel rijker, blonder dan ik ooit ben geweest en helemaal gelukkig.
Ik ben ouder en ik voel me geweldig!
Is het niet heerlijk?