Troost

Bijna vier weken is middelste met zijn medicatie bezig. Vier weken waarin ik bij ieder telefoontje van hem steeds weer stiekem hoop dat hij met de mededeling zal komen dat zijn bloedwaarden vanuit het niets omhoog zijn geschoten. Dat zijn lichaam plotseling weer weet wat het doen moet: bloed aanmaken en vooral niet afbreken. Vier weken ook waarin ik de tijd wel vooruit wel duwen omdat de waarden maar steeds zo laag blijven dat de moed me af en toe in de schoenen zakt en mijn vertrouwen op een goede afloop ver te zoeken is.

Misschien is het daarom wel dat ik het gevoel van tijd niet echt helemaal te pakken lijk te krijgen.
Ik zie op de kalender wel dat we al een poosje in december leven, maar toch verrast het me als ik iemand hoor zeggen dat het over twee weken alweer kerst is.

Twee weken. Dat is over veertien dagen dus!

Als de woorden goed tot me doorgedrongen zijn breekt de paniek uit.
Ik moet nog zoveel doen! Op kerstavond zijn alle kinderen met aanhang hier. Dan blijven er ook een paar slapen en ik heb nog niets, maar dan ook niets bedacht of geregeld. Wat gaan we eten? Heb ik nog wel genoeg beddengoed of zijn die tijdens een vlaag van opruimwoede weggedaan? In zak van Max of weet ik veel waar naar toe.

En dan die boom…
Normaal gesproken verheug ik me op de gezelligheid van het optuigen van onze kerstboom. Lichtjes, ballen, ze worden met zorg uitgezocht en in de boom gehangen. Later die de dag volgen dan meestal de andere lampjes. Voor het raam, aan de gevel, in de keuken, je ziet het gezelliger worden.
Dit jaar vind ik het maar een gedoe.
Ik ben moe. Mijn hoofd staat er ook niet naar.

Voor het eerst in mijn leven moet mijn lief me meeslepen om een kerstboom uit te gaan zoeken. Hij belooft zelfs een geheel nieuwe kleur voor in de boom! Het maakt me niet warm of koud.
Als de boom in de kamer staat te acclimatiseren vraag ik me hardop af of het niet gewoon zo kan blijven. Gewoon een boom in de kamer zonder tierlantijnen.
Mijn lief kijkt me verbaast aan en begint dan de lichtjes door de takken te vlechten. Ik kijk van afstand toe, pak mezelf dan bij elkaar en ga aan de slag met de nieuwe ballen.

Halverwege de versieringen doe ik een paar stappen achteruit en bekijk het resultaat.
Best wel mooi eigenlijk.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en gluur tussen mijn wimpers door naar de vele glitters die in de boom hangen.
‘Niet alleen maar meisjesballen, hoor mama!’
Ik grinnik om de woorden van middelste die plotseling als een echo in mijn herinnering opduiken. Ik pak een stoere bal en hang hem naast het glitterexemplaar. En plotseling begin ik zowaar een beetje zin te krijgen in de kerst.

We hebben het huis vol liefde op kerstavond. Wat een troost!