‘Yep, je zit nu officieel in de dip!’
De broeder kijkt voor alle zekerheid nog een keer in de computer en knikt dan middelste. ‘Lager kan je niet gaan.’
De dip.
De eerste keer dat we deze term hoorden dachten we aan de mentale dip. Het moment dat je denkt: veel slechter kan het niet meer worden nu. Of, misschien nog wel treffender, niet meer kunnen nadenken hoe slecht het is en of het nog erger kan gaan, gewoon omdat je al op de bodem zit, je aanvoelt dat je niet meer verder kunt zakken.
In het proces van middelste bedoelen ze met ‘de dip’ echter iets anders.
Met ‘de dip’ wordt bedoeld dat de weerstand van middelste niet meer meetbaar is. Niet aantoonbaar. Volledig afwezig.
Elke verkeerde bacterie of enkel viruselementje zal hem grijpen, onderuit trekken, vloeren, proberen om zeep te helpen.
Zoiets als David en Goliath, waarbij de rolverdeling verkeerd is gegaan.
Ieder mini-bacil kan grote gevolgen hebben. De reus vellen.
Met argusogen houd ik middelste tijdens het weekend in de gaten.
Toch lijkt het iets beter met hem te gaan. De medicatie tegen zijn vreselijke misselijkheid lijkt zowaar aan te slaan en ‘s-nachts brengen ze hem tegenwoordig knock-out met een dosis slaappillen. Langzaam keert de rust in zijn (en ons) lijf terug. Op maandag krijgt hij zelfs wat praatjes en verveelt zich. Een goed teken, maar tegelijkertijd zit dat duiveltje op onze schouders die fluistert: jullie zijn er nog lang niet! Niet te snel juichen… wacht maar af! Gna-gna-gna…
Toch genieten we even van de relatieve rust.
Van maandag op dinsdag gaat het fout.
Hoge koorts houdt middelste wakker. Weg slaap, weg rust en dinsdag overdag keert de misselijkheid in alle hevigheid terug.
Van alle lijnen die naar zijn lichaam leiden worden kweekjes genomen. Zit daar iets wat er niet hoort te zitten? Is er een virus in zijn lijf of bacterie, alle standaard penicilline die hij al krijgt ten spijt.
Uit voorzorg gaat er alvast een nieuwe dosis penicilline per infuus naar binnen. Er wordt zo snel mogelijk gehandeld.
Ook de medicatie tegen de misselijkheid wordt weer gegeven.
Op zoek naar rust.
Vanmorgen kwam het eerste berichtje in de gezins-app van middelste.

‘De dag is vroeg, maar goed begonnen 😊’
Ik doe het er voor!


34 Comments
thuisbijdewilliams
17 mei 2017 at 7:07 amWat een heftige tijd voor jullie allemaal! Ik duim fanatiek verder hoor xxxx
Gwennie
17 mei 2017 at 7:38 amWij ook! 😊 #duimen
Marja
17 mei 2017 at 7:21 amWat fijn om wakker te worden met zo’n bericht. Nu hopen dat het doorzet!
Gwennie
17 mei 2017 at 7:37 amDuimen inderdaad!!
baasbraal
17 mei 2017 at 7:34 amRollercoaster en het gaat maar door. Hou je vast aan die kleine lichtpuntjes en houd elkaar vast….. Denk aan jullie, bid voor jullie.
Gwennie
17 mei 2017 at 7:37 amDie lichtpuntjes koesteren we!!
Annemiek
17 mei 2017 at 8:00 amsterke vent, die middelste van jou !
Gwennie
17 mei 2017 at 12:25 pmBen ook rete-trots op hem!!! ❤️
JasMien
17 mei 2017 at 8:06 amVeel goede moed! Ik blijf ook duimen en kaarsjes branden.
Gwennie
17 mei 2017 at 12:24 pm😊
Helena
17 mei 2017 at 8:28 amDat is een mooi ochtendgloren! En ook ik blijf duimen en in het Spaanse land heel veel kaarsjes aansteken; kathedralen genoeg 😉 xx
Gwennie
17 mei 2017 at 12:24 pm⛪️🕯
Pien
17 mei 2017 at 9:07 amEen rollercoaster met onmeetbare hoogte en diepte punten. Een hele klus om dat onder ‘controle’ te houden. xx
Gwennie
17 mei 2017 at 12:22 pmGaat lukken! 😘😘
Morgaine
17 mei 2017 at 9:29 amOh… en nu op naar dag 9 en 10 en de rest dat het alleen maar beter en beter gaat!
<3 <3 <3
Gwennie
17 mei 2017 at 12:22 pm🤞🏻
djaktief
17 mei 2017 at 12:13 pmDat is mooi eventjes een opsteker. Knabbel hem langzaam op als energie voor jullie tocht.
Lieve groet en hou moed,
Dorothé
Gwennie
17 mei 2017 at 12:21 pmBlij mee inderdaad!
Sandra
17 mei 2017 at 12:59 pmIedere keer als weer iets van je lees krijg ik kippenvel. Meer dan sterkte kan ik jullie niet wensen. En dat doe ik dan ook. Heel veel kracht gewenst.
Gwennie
17 mei 2017 at 2:53 pm😘😊
schrijfselsvanmij
17 mei 2017 at 1:19 pmTopbericht van jouw topmiddelste!
Gwennie
17 mei 2017 at 2:53 pm👍🏻😊
beaunino
17 mei 2017 at 1:30 pmIedere keer weer een brok in mijn keel als ik je stukjes lees. Wat een angstige tijden toch voor jullie. X
Gwennie
17 mei 2017 at 2:53 pmMaar we gaan er komen, Narda! We gaan er komen… 💪🏻
Janny Bouwman
17 mei 2017 at 1:30 pmOch, och….wat is een vreselijke tijd voor jullie allen. Die onzekerheid, die hoogten en diepten, die bezorgdheid…wat doet dat met een mens? Alleen kun je daar nu niet bij stilstaan…er is maar een weg…vooruit!
Ik hoop en bid (op mijn manier dan want ik ben niet gelovig) dat het tij snel keert. Dat middelste zich beter gaat voelen en maar goed gaat vervelen want dat is een goed teken.
Vanaf hier stuur ik je veel knuffels….sterkte!
Gwennie
17 mei 2017 at 2:52 pmLief!! 😘
Mrs. T.
17 mei 2017 at 9:03 pmOh dat dit je kind moet overkomen: dat is hels. Hopelijk iedere dag nu zo’n appje en dat het steeds beter gaat.
Gwennie
18 mei 2017 at 6:56 amVannacht weer koorts… dus, ben benieuwd wat er vandaag weer gaat gebeuren… 🙁
Kakel
18 mei 2017 at 1:05 pmDat geeft een mensch weer een beetje moed verder te worstelen. Ik blijf duimen, hoor!
Sterkte en een pakkerd ♥
Gwennie
18 mei 2017 at 1:24 pm👍🏻
hennie van ee
18 mei 2017 at 3:38 pmWat een mooi begin
Gwennie
19 mei 2017 at 7:00 am🙂
Koningskrabbels
19 mei 2017 at 5:42 pmPoeh! Wat heftig nog steeds. Hoop zo dat er steeds meer van dit soort dagen volgen…💙
Gwennie
19 mei 2017 at 6:24 pm👍🏻