Heimwee

Al bij mijn eerste stap over de drempel waan ik me in een totaal andere wereld. Ik knipper een paar keer met mijn ogen, maar de schappen veranderen niet. Ook de toonbank blijft hetzelfde, een houten kast van donker eikenhout. Aan beide zijkanten staat het vol met glazen potten, houten emmers en hoge blikken. Een ouderwetse weegschaal staat prominent in het midden.
Kruidengeuren prikkelen mijn neus, kamille vermengd met laurier. Tea tree, lavendelolie, de geuren vervliegen voordat ik ze goed herken.
In de potten ontdek ik zoethout, stroopsoldaatjes, kaneelbrokken en andere ouderwetse zoetigheden. In grote manden voor de toonbank liggen witten puntzakjes, slordig in elkaar gevouwen. Ik moet moeite doen om in het heden te blijven, maar dat lukt niet helemaal.
Blij met de klant die voor me is, neem ik de winkel verder in me op.
Aan de rechterkant is een tweede toonbank met daarachter schappen die reiken tot aan het plafond. De apothekerspotten staan netjes naast elkaar, allemaal voorzien van hetzelfde etiket. Allemaal een andere beschrijving erop. Ik ben nieuwsgierig, maar ik kan het ook niet nalaten om ondertussen mee te luisteren met het gesprek tussen winkelier en de klant voor me.
Een dame van rond de tachtig schat ik. Ze is op zoek naar Borax. ‘Om schoon te maken,’ verduidelijkt ze. ‘Of moet ik dan zuiveringszout hebben?’ Weifelend kijkt ze naar de grote man voor haar. Deze schudt zijn hoofd. ‘Wat wil je ermee doen?’ vraagt hij. ‘Natuurlijke schoonmaakmiddelen maken,’ verduidelijkt ze.
De man knikt. ‘Dan moet je Bakingsoda hebben,’ zegt hij en hij pakt een grote pot.
Verward kijkt ze hem aan. Hij ziet het en legt uit dat Bakingsoda niets met bakken en koken te maken heeft.
Ze zucht.
‘Ik had het op Pinterest wel gelezen,’ zegt ze dan, ‘maar ik dacht dat ik het verkeerd begreep. Er zijn zoveel leuke dingen op Pinterest te vinden over dit soort dingen,’ vervolgt ze dan enthousiast haar verhaal.
De ogen van de man ontmoeten de mijne en beiden grinniken we wat.
Oud en nieuw ontmoeten elkaar hier met recht.
Als ze vijf minuten later de winkel verlaat ben ik aan de beurt.
Als ook ik klaar ben met afrekenen opent hij een grote pot met enorme salmiakbrokken.
‘Voor onderweg,’ zegt hij. Dan opent hij de winkeldeur voor me. De grote bel boven de deur klingelt. En plotseling sta ik weer in een drukke winkelstraat middenin mijn stad. Het schakelen gaat minder snel dan toen ik de winkel inkwam.
De hele dag blijft een nostalgisch gevoel van heimwee om me heen hangen.
Ach…