Boeken Boeken en Media

Boekenclub: De Nachtroos

Na het lezen van de eerste zes delen van ‘De Zusters’, was het natuurlijk niet zo heel erg verrassend dat ook dit boek van Lucinda Riley er eentje is waarbij het heden en verleden zich met elkaar vermengt. Ze doet dat op een manier waarbij je al snel naar het verleden wil gaan als je in het heden zit te lezen. En andersom. Dat maakt dat je blijft lezen, wat mij betreft.

Het verhaal begint in in India, vlak voordat de eerste wereldoorlog uitbreekt. Anahita heeft de gave van haar grootmoeder geërfd om dingen te zien, te voelen en te voorspellen. Als leerling van haar oma, die genezers is en veel bevallingen begeleidt, gaat Anahita veel met haar mee op huisbezoek. Op een dag ontmoet ze Indira, een meisje dat net zo oud is als zij. De twee worden dikke vriendinnen en zijn onafscheidelijk. Als Indira met haar familie naar Engeland gaat zodat ze daar kan gaan studeren, zorgt deze er op een slinkse wijze voor dat Anahita met haar mee gaat. Omdat Anahita veel serieuzer is met haar studie dan Indira hapert de vriendschap een beetje, maar het is iedere keer weer Anahita die Indira vergeeft. De vakanties worden doorgebracht op Astbury Hall, waar Anahita de liefde van haar leven ontmoet…

In het heden wordt op hetzelfde landgoed Astbury Hall een film opgenomen. Actrice Rebecca Bradley logeert tijdens de opnames op het kasteel en maakt kennis met de bijzondere en excentrieke lord van het kasteel. In het landhuis hangt een portret waar Rebecca griezelig veel op lijkt. De gezondheid van Rebecca lijkt tijdens de filmopnamen achteruit te gaan. Ook ontdekt ze vreemde dingen in het landhuis. De huishoudster is bijvoorbeeld obsessief wat haar werkgever betreft en dwingt Rebecca op subtiele wijze om de avondmaaltijden met hem te gebruiken.

Op een dag duikt de kleinzoon van Anahita op, nadat hij een brief van zijn overleden oma heeft gelezen die ze hem heeft nagelaten na haar dood. Deze brief heeft hem op een familiespoor naar het landgoed gebracht. Samen met Rebecca gaat hij op zoek naar dit verleden.

Ik vond het een spannend, mooi en ontroerend geschreven boek. De manier waarop Lucinda Riley India beschreef was zodanig dat ik het de geur bijna kon ruiken, de kleuren bijna kon zien en de zon op mijn huid voelde schijnen, ondanks dat ik dit boek in de koudste maand van het jaar heb gelezen. Dat is knap!

Af en toe vond ik Rebecca wel wat naïef en kreeg ik de neiging om haar een schop onder haar kont te geven. Ik bedoel, als je in de 21e eeuw leeft, dan laat je je toch niet meer de wet voorschrijven door een wildvreemde? Ook niet als je van nature ontzettend aardig, integer en verlegen bent. Ik ken natuurlijk persoonlijk niet veel actrices (niemand eigenlijk), maar voorgenoemde eigenschappen zijn niet bepaald de eigenschappen die ik me bij een actrice voorstel.

De grootste verrassing in het boek werd écht voor het eind bewaard. Tijdens het lezen van die laatste paar bladzijden betrapte ik mezelf erop dat ik mijn adem inhield. Ook hoorde ik mezelf hardop roepen: ‘Neeeeeee, dit is niet waar!’ Na verbazing, verrassing kwam zelfs wat ontroering voorbij. Echt de kers op de taart, wat mij betreft.

Al met al vond ik het een fijn boek om te lezen! Echt zo’n boek waarmee je je op de bank opkrult en langzaam de wereld van India en Engeland inglijdt.

Hoe vonden jullie het boek? Wie van de hoofdpersonen vonden jullie het meest geloofwaardig? Konden jullie je in India en/of in Engeland wanen? Ik ben echt reuze benieuwd!

In februari ga ik De Buitenjongen van Paolo Cognetti lezen. 28 februari schrijf ik mijn blog erover.

Wat maart betreft, heeft Morgaine het volgende boek geopperd: De Kaasfabriek van Simone van der Vlugt. Ik heb hem bij de bieb gereserveerd en hoop hem de komende weken ergens op te kunnen halen. Lezen jullie ook weer mee?

You Might Also Like...

18 Comments

  • Reply
    Mrs. T.
    1 februari 2021 at 7:47 pm

    Dat lijkt me een mooi boek.

    • Reply
      Gwennie
      2 februari 2021 at 8:23 am

      Ja, ik vond het een mooi boek inderdaad!

  • Reply
    Mirjam Kakelbont
    1 februari 2021 at 8:21 pm

    Raar, maar ik kwam niet door deel een. Er gebeurde te weinig. Na een kwart heb ik het weggelegd.
    Je hebt me wel een énorm plezier gedaan. Ik wist niet dat er een nieuw boek van Simone van der Vlugt uitwas, maar heb het direct bij de bieb gereserveerd. Dank!

    • Reply
      Gwennie
      2 februari 2021 at 8:22 am

      Welk deel één, Mirjam? Van de zusters bedoel je? Heel eerlijk ben ik daar ook twee keer aan moeten beginnen. Vanaf deel twee las het als een trein… Dit is overigens een geheel op zichzelf staand boek. Heeft niks met de zusters te maken 🙂
      En ik ben ook erg benieuwd naar het boek van Simone van der Vlugt. Nu eerst de Buitenjongen aan het lezen. Ik ben nu al blij!

  • Reply
    Morgaine
    2 februari 2021 at 9:35 am

    Uhhhhh, ik was erin begonnen, dit boek, ik ben blijven hangen bij die actrice die mij eigenlijk wat irriteert als actrice zijnde, ze is er net overigens. En toen kwam die Kaasfabriek binnen! Dankzij mijn kerstpakket, en heel eerlijk? Dit boek ligt weer in de kast en ik zit al in de Kaasfabriek op de helft, en dan lees ik het nog steeds slow! Want eigenlijk zou ik mij zo op kunnen krullen om het in zucht uit te lezen, maar dat doe ik bewust niet.

    X

    • Reply
      Gwennie
      2 februari 2021 at 4:28 pm

      Ja, die irritatie bij de actrice herken ik wel hoor… 😂 Het is het verhaal van Anahita wat uiteindelijk intrigeert… Ik ben erg benieuwd naar de Kaasfabriek! Staat dus voor maart op de kalender 🙂 (heb je het dan uit?? Hahaha)

      • Morgaine
        3 februari 2021 at 10:38 am

        hahahaha jawel! Ben al over de helft heen dus 😉 Ik denk in deze week al helaas… anders volgende week. 😛

        Dan toch die Nachtroos maar weer eens oppakken. Eigenlijk wacht ik nu tot de zevende zus uitkomt, diep van binnen.. zoiets als, ik wil die cirkel nog niet verbreken 😉

        X

      • Gwennie
        3 februari 2021 at 6:57 pm

        Tja, die zevende zus mag van mij nu ook wel op toneel verschijnen! 😂

      • Morgaine
        4 februari 2021 at 8:29 am

        Lucinda Riley is nu bezig met het schrijven van deel 7. Dit boek gaat De zevende zus heten en de verschijning staat gepland op 29 april 2021.

        Duurt nog even, tegelijk zijn we er zo, hahaha En ermee bezig, dat boek ligt allang klaar 😉

        x

      • Gwennie
        4 februari 2021 at 9:09 am

        We blijven gewoon wachten! (en verheugen… hahaha)

  • Reply
    Marjan
    2 februari 2021 at 4:11 pm

    Ik heb zowel de Nachtroos gelezen als alle tot nu toe verschenen delen van de zeven zussen. Ik hou er wel van. Wat betreft het eind van de Nachtroos, had ik ook echt zoiets van nee toch. Heerlijke boeken. Ik kijk al uit naar het laatste zussendeel wat ergens in april of mei verschijnt.
    Simone van der Vlugt lees ik ook graag. De historische romans zijn mooi maar de thrillers ook. Van de thrillers heb ik o.a. Herfstlied gelezen, erg mooi.
    Van Paolo Cognetti heb ik nog niets gelezen. Zal eens kijken of dat iets is voor mij.

    • Reply
      Gwennie
      2 februari 2021 at 4:26 pm

      Ik heb van Paolo Cognetti vorig jaar de boeken: “De acht bergen” en “Zonder de top te bereiken” gelezen. Vooral de acht bergen vond ik erg mooi. Hij schrijft heel beeldend, dus ik waande me behoorlijk in de bergen. Een plek waar ik sowieso erg graag ben! 🙂

    • Reply
      Morgaine
      14 februari 2021 at 10:16 am

      Liefste heeft vorige week zaterdag een hartstilstand gehad, dus lezen ligt even stil voor mij <3
      dinsdag krijgt hij een bypass operatie.
      X

      • Gwennie
        19 februari 2021 at 6:05 pm

        Och jeetje joh… ik schrik me rot! Sterkte!! Ik steek een kaarsje aan voor jullie… Xx

  • Reply
    Colin
    3 februari 2021 at 1:32 pm

    Weer zo’n Lucinda boek dat ik in no time uitgelezen heb. Ik herken jouw opmerking dat zij zo weet te schrijven alsof je zelf op de locatie, in dit geval zowel in het kleur-en-geur van India als in en rondom het oude landhuis bent waardoor het verhaal nog meer ‘leeft’. Ik vond het een geweldig boek … tot het einde kwam, net dat allerlaatste stukje had er voor mij dus niet in gehoeven. Sterker nog, vond het een beetje een afknapper.

    Ik las er gelijk ‘Maan’ uit de Zeven Zussen achteraan en ook daar zat ik weer helemaal in. Sterker nog Andalusië stond afgelopen jaar al geboekt voor een weekje met oudste, maar we gingen niet … is doorgeschoven naar dit jaar … gaan we vast weer niet … maar het voelde toch alsof ik er was. Ik ga even kijken of de Buitenjongen en de Kaasfabriek me aanspreken. Fijn dat Simone, die ik een geweldige thriller-auteur vind, ook wat anders schrijft want ik lees bewust al even geen thrillers 🙂

    • Reply
      Gwennie
      3 februari 2021 at 6:56 pm

      De buitenjongen vind ik dus echt een fijn boek… Er gebeurt bijna niks en dat heeft zo’n kracht!

  • Reply
    Maria
    3 februari 2021 at 7:01 pm

    Ik wacht nog steeds tot ik de nachtroos kan ophalen. De kaasfabriek heb ik al wel gelezen. Ik ben benieuwd naar jullie meningen over dst boek.

    • Reply
      Gwennie
      4 februari 2021 at 9:08 am

      Ik ben ook benieuwd hoe het boek is!

Leave a Reply