Persoonlijk

De beste stuurlui

Ik verbaas me weleens over de adviezen of inzichten die ik gespiegeld krijg door mensen als ik vertel dat ik een burn-out heb gehad. En dan heb ik het niet over de tips of raadgevingen die ik ontvang om een burn-out te voorkomen. Echt, geloof me, als ik van te voren had geweten dat het niet slim is om me dag en nacht zorgen te maken over een ziek kind, dan had ik dat niet gedaan. Easy-peasy, toch..?
Of ik had dan twintig jaar geleden al aan mijn lief gevraagd bij de kennismaking: ‘Serieus? Je bent beroepsmilitair? Hmmm… horen daar uitzendingen bij? Ja? Dan lijkt het me beter om geen relatie te beginnen. De stress die dat meebrengt is een voedingsbodem voor een burn-out en daar pas ik echt voor.’

Waarmee ik maar wil zeggen dat serieuze stress vaak uit het hart en gevoel veroorzaakt wordt, waar je nauwelijks tot geen vat op hebt. 

Nee, ik heb het over alle (uiteraard goedbedoelde) adviezen die ik krijg om weer boven Jan te komen. Iedereen weet er wel iets over te zeggen. Zowel privé als op het werk. 
Privé roept al snel: ‘Denk aan jezelf, hoor! Er is maar één Gwennie en de wereld draait echt wel door zonder jou. Rustig aan dus maar.’
Werk reageert over het algemeen de andere kant op. ‘Wel belangrijk om feeling met het werk te blijven houden, hoor. Laten we dus regelmatig koffie drinken met elkaar. Nee, niet bij jou, maar op het werk. Dat houdt de drempel laag.’ 

Voor beide visies valt iets te zeggen natuurlijk. Beiden heb ik ook geprobeerd. In andere volgorde dan ik hierboven beschreven heb en beide ideeën werkten niet helemaal (of helemaal níet!) voor mij.

Grappig is ook dat de mensen die mij adviseerden vaak zelf niet precies wisten hoe een burn-out nu eigenlijk voelt. Wat er met je gebeurt. Hoe ziek je niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk bent. Ze adviseren vanuit boekjes en regels die worden aangegeven door instanties of vanuit ‘horen zeggen’. Best begrijpelijk, maar soms niet echt handig.

Je kunt het een beetje vergelijken met een man die je vertelt welke pijn je bij een bevalling gaat ervaren (Huh? Even voor mijn beeldvorming, en wánneer heb jij een bevalling gedaan?) of een verstokte niet-sporter die aan een marathonloper uitlegt wat hij of zij allemaal kan tegenkomen tijdens het hardlopen van die 42,195 kilometer.
Best onmogelijk eigenlijk.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat het veel rust én helderheid zou geven als anderen leren van de ervaringen van degene die iets hebben meegemaakt. Of dat nu gaat om bevallen, een marathon hardlopen of een voorlichting geven over alle ervaringen van het hebben én herstellen (misschien zelfs wel voorkomen) van een burn-out.

En zelfs dán zullen de ervaringen van iedereen die het ooit heeft meegemaakt nog anders zijn.
Ik bedoel maar…

You Might Also Like...

20 Comments

  • Reply
    Yvonn
    17 januari 2020 at 9:45 am

    Hmm… Een burn-out vertelt je mijns inziens (ook) dat je teveel hebt gekeken naar wat je denkt dat de maatschappelijke norm is en geluisterd hebt naar adviezen van anderen zonder te vertrouwen op je eigen lijf, hart en onderbuik.
    Al die adviezen zijn persoonlijke ervaringen. Je kunt je er hooguit in herkennen terwijl je op zoek gaat naar jouw eigen advies aan jezelf.
    Dit is overigens geen advies.
    Ik zou niet durven 😉

    • Reply
      Gwennie
      17 januari 2020 at 3:37 pm

      De spijker op z’n kop. 😉

  • Reply
    Dorothé
    17 januari 2020 at 12:29 pm

    Sorry Gwennie als ik onbedoeld stomme dingen heb gezegd. Ik probeer er wel op te letten, want ik heb mijn portie ook wel gehad van die beste stuurlui.

    Ik hoop dat je me wil en kan vertellen wat wel helpend is voor jou (en anderen). Toitoi dat is toch een bemoediging die geen kwaad kan, groetjes Dorothé

    • Reply
      Gwennie
      17 januari 2020 at 3:36 pm

      Nee, joh! Volgens mij heb jij alleen maar lieve en ondersteunende dingen gezegd!! Xx

  • Reply
    Dorothé
    17 januari 2020 at 2:34 pm

    Test …. Mijn reactie van vanochtend is niet geplaatst

    • Reply
      Gwennie
      17 januari 2020 at 3:36 pm

      Bij mij komt hij altijd in de wacht te staan… 😉

  • Reply
    Villasappho
    17 januari 2020 at 7:51 pm

    Ik heb het bij mensen aan zien komen en ze ervoor gewaarschuwd, maar weten hoe het voelt en wat je moet doen. Nee ik weet het niet en hoop dat nooit te hoeven weten. Advies geven kan alleen als je het zelf hebt of er veel kennis van hebt, maar mensen denken al snel dat ze iets weten als ze er een Viva over gelezen hebben.

    • Reply
      Gwennie
      18 januari 2020 at 9:29 am

      Ik maak me ook weleens zorgen om iemand. Vaak probeer ik dit dan ook zo te zeggen. Gewoon ‘ik maak me een beetje zorgen om je….’. Je kunt nooit iemand dwingen om te veranderen zoals jij het zou doen natuurlijk, maar je kunt wel je zorg uiten en er zijn voor diegene. Dat is al heel veel! 😘

  • Reply
    Mrs. T.
    17 januari 2020 at 7:56 pm

    Ik ben heel erg van het ‘leven en laten leven’ maar tegelijk ook wel van het vragen of iemand mijn helpende hand, schouder of tijd wil. Dan is het verder aan hem/haar. Zelf ook wel een aantal pittige dingen achter de rug, maar niemand is het zelfde en iedereen ervaart dingen anders. Dus luisteren is volgens mij het allerbelangrijkste, en er zijn.

    • Reply
      Gwennie
      18 januari 2020 at 9:26 am

      Vragen is misschien wel de beste manier om iemand te helpen…. 😘

  • Reply
    Neeltje
    18 januari 2020 at 4:18 pm

    Zo is dat met veel ervaringen, je begrijpt pas wat het werkelijk met je doet wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Vragen hoe het gaat en écht luisteren naar de ander, zonder goedbedoelde adviezen. Dat is pas fijn. Zouden meer mensen moeten doen.

  • Reply
    Sandrw
    18 januari 2020 at 7:31 pm

    Die opmerkingen over feeling met het werk houden met het koffie adviesje heb ik mijn baas al regelmatig horen uiten. Ik denk rechtstreeks uit het gidsje van de arbo dienst. Luisteren naar jezelf is het enige wat je kan. En dit is geen advies.

    • Reply
      Gwennie
      20 januari 2020 at 7:27 pm

      Dat vermoed ik ook, hoor. #arbo En… ik heb aan eigen lijven ondervonden dat het vele malen beter is om naar jezelf te luisteren! Echt…

  • Reply
    Helena
    22 januari 2020 at 10:47 am

    Ervaringsdeskundigen zijn zo belangrijk en worden gelukkig meer en meer ingezet op vele vlakken. En dan nog hè, wat je zegt, naar jezelf luisteren is je eigen kompas en belangrijk om daar goed zicht op te hebben en te houden. Al kan het natuurlijk zo zijn dat door omstandigheden dat kompas even van de wapp is… dan kan het soms helpend zijn als er hier en daar een vuurtorentje langs de kant staat… die misschien net even het licht de andere kant op laat schijnen, waardoor je eigen kompas weer de goede kant op wijst (en gelukkig hebben we de keuze naar welk licht we kijken en of we het wel of niet volgen, want de ene vuurtoren is de andere niet *knipoog* …)

    • Reply
      Gwennie
      28 januari 2020 at 6:37 am

      Oh, ik zal nog regelmatig mijn neus stoten! Daar ben ik ook echt van overtuigd… Ik hoop alleen (vertrouw erop!) dat ik de signalen sneller oppik, waardoor ik weet: pas op de plaats even!
      Ik merk dat ik eerder bij dat moment ben dan gehoopt, eigenlijk. Misschien dat er onderweg toch iets ‘stuk’ is gegaan… Wel gelijmd, maar altijd zichtbaar. 😘

  • Reply
    Aukje
    25 januari 2020 at 7:31 pm

    Ieder leeft zijn eigen leven.
    Iedereen reageert op zijn eigen manier.
    En daar is niets mis mee.

    • Reply
      Gwennie
      28 januari 2020 at 6:38 am

      Zeker niks mis mee! Beetje lief zijn voor elkaar, luisteren ipv zeggen, dan komt het allemaal goed! 😉

  • Reply
    Lotus Lilly
    5 februari 2020 at 8:18 pm

    En ‘ze bedoelen het allemaal zo goed” dat is er ook zo eentje waar je niet zoveel mee kan. Ik heb er de afgelopen jaren ook mee te maken gehad. Ik werd er vaak geïrriteerd en moe van. Je laatste zin is treffend:”beetje lief zijn voor elkaar, luister ipv zeggen” Dat is zo waar…en komt helaas minder vaak voor dan ik zou willen.

    • Reply
      Gwennie
      9 februari 2020 at 9:09 am

      Tja… lastig soms he?

Leave a Reply