Lifestyle Persoonlijk

IJzel

Toen ik een jaar of twaalf/dertien was ging ik onderweg naar school behoorlijk onderuit. Ik was wel gewaarschuwd, maar had niet in de gaten dat het zó glad zou zijn op straat. In het donker zag de weg er hooguit wat meer glimmend uit dan anders, hoewel dat ook vaak het geval was als het gewoon regende. Dat die nacht de regen in ijs was veranderd, was iets waar ik hardhandig achterkwam toen het achterwiel van mijn fiets plotseling een heel andere kant opging dan ik gedacht had. Voordat ik het in de gaten had lag ik languit op straat en ontstond er een chaos om me heen van mensen die mij overeind wilden helpen, maar daardoor zelf hun grip op de weg verloren.

In de weken die volgden op deze klap lag ik voornamelijk in het donker een beetje te staren naar een streepje licht. Want in die tijd was de huisarts onverbiddelijk: iemand met een behoorlijke hersenschudding lag wel eventjes plat op bed. Vaak in het donker en lezen of tv kijken kon je helemaal wel vergeten. Zoiets kon nooit goed zijn voor zoiets vitaals als een paar hersens die zo’n klap gehad hadden…

Sinds die tijd ben ik altijd een beetje bang geworden van ijzel en gladheid op straat. Dat verraderlijke als je denkt dat het allemaal wel meevalt, om dan vervolgens keihard onderuit te gaan en dan met blauwe plekken – of erger – op de bank te belanden.

De laatste paar dagen moet ik hier regelmatig aan denken. Niet omdat het nu zo glad is buiten, verre van dat zelfs! Nee, ik moet hieraan denken omdat ik nu een beetje hetzelfde gevoel heb als zoveel jaar geleden. Het ziet er allemaal zo rustig uit om me heen. Ik maak weer wat normalere nachten dan een paar weken geleden, ik voel dat ik meer energie krijg en ik ben intens gelukkig dat de zin om te schrijven, tekenen en fotograferen langzaam weer terug begint te komen.

Waar komt dan in hemelsnaam dat gevoel vandaan dat ik er nog lang niet ben? Dat is hondsmoe word van een paar feestdagen? Waarom moeten de nachten plotseling weer 14 uur duren om enigszins fit te zijn op de dag? Het voelt alsof ik iedere keer weer onderuit ga, omdat ik wéér niet in de gaten heb gehad dat de straat glimt van gladheid en het dus niet zo slim is om op volle (of normale) snelheid onderweg te gaan.

Twee stappen vooruit, anderhalve stap terug.
Het voelt als falen. Maar ik weet ook dat het even niet anders is.
Het ijzelt in mijn leven en dus moet ik rustig aan doen. Dag na dag…

You Might Also Like...

20 Comments

  • Reply
    Marja
    27 december 2018 at 5:26 pm

    Goed dat je luistert naar jezelf en je intuïtie. Rustig aan dan breekt het lijntje niet.

    • Reply
      admin
      28 december 2018 at 8:31 am

      Nee, dat moeten we niet hebben inderdaad! #Brekendlijntje

  • Reply
    Mrs. T.
    27 december 2018 at 6:24 pm

    Ach liefje toch. Geef er gewoon aan toe meid. Je bent al zo lang zo sterk geweest. Gun jezelf nu de tijd om weer ‘topfit’ te worden. In alle opzichten. De mensen die van je houden zullen vierkant achter je staan en je begrijpen. De rest doet er nu (even) niet toe. Kus!

    • Reply
      admin
      28 december 2018 at 8:30 am

      Je hebt gelijk. Natuurlijk heb je gelijk… maar het is soms behoorlijk… Ehm… frustrerend, lastig.. 🙁

  • Reply
    Sandra
    28 december 2018 at 9:05 am

    Stap voor stap en soms een pas op de plaats, maar zo ga je er wel komen. Goed naar je lichaam blijven luisteren. 😘

    • Reply
      admin
      28 december 2018 at 9:32 am

      Ik doe mijn best, Sandra! Ik doe mijn best…

  • Reply
    Maria
    28 december 2018 at 9:14 am

    Je lijf geeft aan wat goed voor je is, maar het is wel moeilijk om hieraan toe te geven he?
    Wat fijn dat je meer zin krijgt om te schrijven, tekenen en fotograferen. Deze dingen zullen je vast ook gaan helpen om je steeds beter te gaan voelen. De ijzel in je leven zal langzaam aan gaan wegsmelten. En dan komt er meer zon voor in de plaats!

    • Reply
      admin
      28 december 2018 at 9:32 am

      Precies! Ooit zal het weer lente worden en zal de ijzel wegsmelten… 😊

  • Reply
    Nicole Orriëns
    28 december 2018 at 11:05 am

    Ik herken dat gevoel van voorzichtigheid als er ijzel is. Maar weet je waar ik dan het meest last van heb: van ‘drukkers’. Mensen achter me die willen dat ik meer tempo maak. Dat vind ik erg stressvol. Dus als je de parallel doortrekt naar je leven zou ik zeggen gun jezelf de ruimte om het rustig te doen. Want wie zegt eigenlijk dat het sneller moet?! Er is niks mis met een rustiger tempo.

    • Reply
      admin
      28 december 2018 at 11:37 am

      Dát voel ik dus… al die drukkers achter me! Ik glibber maar en probeer mijn evenwicht te behouden. Misschien moet ik even opzij stappen en de rest lekker door laten glijden… Je hebt gelijk!

  • Reply
    Aukje
    28 december 2018 at 5:27 pm

    Jeroen, mijn oudste, die zei altijd,´ alles komt goed.´
    Is beetje mijn lijfspreuk geworden.

    En met jou lieverd, komt ook alles weer goed.

    • Reply
      admin
      29 december 2018 at 8:29 am

      Daar ga ik ook vanuit, hoor! De weg er naar toe is soms wat… Ehm… lastig!

  • Reply
    Dorothé
    29 december 2018 at 8:08 am

    Hi Gwennie,

    Je bent zoiets niet zo snel kwijt. Misschien ben je ook gevoeliger geworden. Dat klinkt als zwakte in deze drukke wereld maar dat is het omgekeerde. Ik kan je geen advies geven. Soms werkt het een bij mij en soms het ander. Van hardlopen, tot sauna, tot dagboek bijhouden, tot yoga, tot slapen, tot pyjamadag, tot museumbezoek tot breien. Toen ik stopte met het de oude en sterker wilde worden na operaties en depressies etc. toen ging het beter.

    • Reply
      admin
      29 december 2018 at 8:28 am

      Ik ben inderdaad aan het veranderen, dat merk ik ook. Misschien wel meer mezelf aan het worden… 😉 Dat zou een mooie bijkomstigheid zijn! 😊
      Ik ben weer aan het (her)ontdekken wat ik nu eigenlijk fijn vind om te doen, om te leven en daar horen sommige dingen niet meer bij en andere dingen ontdek ik opnieuw! Slapen, alleen zijn, buiten zijn, tekenen… allemaal weer nieuw voor me. En ik vind het heerlijk!! ❤️

  • Reply
    Dorothé
    29 december 2018 at 3:08 pm

    Dat meer jezelf worden en minder wat er van je verwacht wordt is ook essentieel. Op TWitter volg ik deze dame Maaike Helmers. Haar nieuwe boek heb ik nog niet gelezen maar ik denk dat ik er wel wat mee kan. https://www.stressedout.nl/

    • Reply
      admin
      30 december 2018 at 11:58 am

      Hmmm… interessant! Ik ga ook eens kijken. 🙂

  • Reply
    Dorien
    29 december 2018 at 7:12 pm

    Er was ooit zo’n oud liedje….”Mens, durf te leven”….Dat leven is niet altijd gemakkelijk maar echt de moeite waard.

    • Reply
      admin
      30 december 2018 at 11:58 am

      Ja… ik ken dat liedje. Maar soms ben je de melodie kwijt en moet je even rustig gaan zitten om het je te herinneren. Dat doe ik dus maar… 😉

  • Reply
    Helena
    30 december 2018 at 11:05 am

    Zo te lezen ben je op de goede weg, al heeft die misschien best nog wel genoeg plekken om uit te glijden. En natuurlijk weet je het allemaal, en weet je hoe het moet *knipoog*… dus daarom strooi ik (en ik denk best nog een aantal met mij… ) met liefde voldoende zout, om de grond onder je voeten weer wat stroever te maken :-). Neemt niet weg dat jij moet blijven uitkijken waar je loopt! Maar ook dat lukt je! xx

    • Reply
      admin
      30 december 2018 at 11:57 am

      Glibberen is niet zo erg, met al die lieve mensen om me heen! 😊

Leave a Reply