Boeken Boeken en Media

Boekenclub: De bergen zingen

Een weekje later dan normaal gesproken, maar ik was het niet vergeten. Tijd voor de boekenclub. Deze keer het boek: De bergen zingen, van Nguyen Phan Que Mai.

Eerlijk is eerlijk, voordat ik aan dit boek begon was ik redelijk blanco wat betreft de Vietnamoorlog. Natuurlijk heb ik er vroeger wel iets over gelezen. Het zal zeker ook behandeld zijn in een van de geschiedenislessen op school. Maar het kleine beetje wat ik er nog van wist, kwam vooral uit de serie die we vroeger altijd keken: Tour of Duty. En die serie is met name gespitst op de oorlog tussen Vietnam en Amerika natuurlijk.

Dit boek laat echter ook het verhaal achter de oorlog zien van Vietnam met Frankrijk. Japan. En natuurlijk ook met Amerika.

Het verhaal wordt verteld door een oma aan haar kleindochter. Ik had verwacht dat ik in de war zou raken met de vele (voor ons toch vaak vreemde) namen die genoemd werden, maar gek genoeg was dat helemaal niet zo. Sterker, ik wist vrij snel wie nu wie was in het boek.

Doordat het een vertellend boek is, word je al snel in een familiegeschiedenis gezogen. Vier generaties komen voorbij, van het allereerste begin van de oorlog, tot het moment na de oorlog.

Het gebeurt niet vaak dat ik bij het lezen van een boek moet huilen, maar dit verhaal heeft het voor elkaar gekregen. De onmacht, de honger, de vernedering en vooral het zinloze grijpt je naar de keel. Er is een stuk in het boek, waarbij één van de zoons van de grootmoeder vertelt hoe hij met zijn eenheid op een groep jonge, Amerikaanse militairen stuit. Onbewust van het gevaar staan deze jongens zich te wassen en scheren in een rivier. Er wordt geravot, gelachen en vooral gespeeld in het water. Niet wetend dat de zeep en het scheerschuim in het water hen verraad (de Vietnamese soldaten ruiken de zeep in het water, als ze willen drinken stroomafwaarts) zijn ze vooral aan het ontspannen. In tien seconden tijd worden de levens van de Amerikaanse soldaten beëindigd, tot grote afschuw van de zoon van de grootmoeder. Voor het eerst dringt de waanzin van de oorlog tot hem door.
De tranen liepen over mijn wangen, bij het lezen van deze passage. Ook ik kon niet anders dan denken: waanzin! Complete waanzin. Alle oorlog is gekkenwerk…

Ik vind het mooi dat er een inkijkje wordt gegund op een reeële wijze in een oorlog die eigenlijk toch vrij onbekend was voor mij. De verschrikkelijk honger, de Napalm, het maakt dat je keel soms wordt dichtgeknepen. Toch is het verhaal niet geschreven op een manier dat je hekel krijgt aan de Amerikanen. Of de Fransen, de Japanners. En nee, ook niet aan de Vietnamezen. Het is vooral een verhaal over de zinloosheid van oorlogsvoering. De veerkracht van een mens en geloof en hoop houden in een betere toekomst.

Juist omdat het boek geschreven is uit het oogpunt van een grootmoeder, die haar verhaal aan de kleindochter vertelt, blijft de menselijke kant door het hele boek heen bewaakt. Het maakt dat het realistisch is, zonder dat het een geschiedenisles lijkt.

Ik heb genoten van het boek en zou hier echt een 9+ voor geven als ik er een cijfer aan moet koppelen. Een echte aanrader dus!

Wie heeft het boek ook gelezen? Wat wist je over de Vietnamoorlog en klopt dat een beetje met wat er in het boek beschreven wordt? Zou je het aanraden aan iemand? En waarom wel of niet?

Ik ben Triltaal in ieder geval dankbaar voor deze tip. Ik vond het meer dan de moeite waard!

Eind van deze maand staat het boek: Kaart van zout en sterren, van Jennifer Zeynab Joukhadar in de planning. Ik hoop dat ik het gelezen krijg, want de eerste pagina’s pakken me tot nu toe nog niet erg. Maar ik geef een boek altijd ruim de kans, dus… wie weet, komt het nog!

Voor de maand juli is er een voorstel van een vriendin gekomen, die geen eigen website heeft. Maar voor diegene die het boek willen reserveren in de bieb: Tropenbruid van Susan Smit.

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    Mrs. T.
    7 juni 2021 at 8:31 pm

    Hahaha, ik zag dit al voorbijkomen op facebook en in netvibes en had op mijn blog mijn ‘recensie’ al opgezocht en gekopieerd om hier te plaatsen om te laten weten dat ik ook zo van dit boek genoten heb. Noem je me gewoon in je logje. Jaaaaaaa, prachtig, indrukwekkend, bizar, bijzonder boek dat het verdient door heel veel mensen gelezen te worden.

    • Reply
      Gwennie
      8 juni 2021 at 10:19 am

      Ik heb genoten van het boek! Dus… dank 🙂

  • Reply
    nicole
    8 juni 2021 at 9:47 am

    Dit klinkt als een goed boek, waar je ook nog wat van leert en dat een nieuw perspectief biedt!

  • Reply
    Colin
    8 juni 2021 at 12:43 pm

    Hij ligt nu pas klaar voor me bij de bibliotheek dus ik kom er nog op terug 🙂

    • Reply
      Gwennie
      8 juni 2021 at 1:11 pm

      Dat is ‘mijn’ exemplaar waarschijnlijk… 😂😂

  • Reply
    Pascale
    29 juni 2021 at 3:58 am

    Dankzij jouw recensie heb ik dit boek nu ook gelezen. Gewèldig! Zo boeiend. Normaal genomen lees ik zo’n boeiend boek in 1 keer uit, maar er waren zulke verdrietige scènes in het verhaal dat ik het af en toe even opzij moest leggen. Al met al een heel mooi boek, ik heb echt er van genoten. Bedankt voor het aanraden!

    • Reply
      Gwennie
      29 juni 2021 at 6:44 am

      Graag gedaan! Het is echt een mooi boek he? Zo ontroerend…

  • Reply
    Colin
    4 juli 2021 at 7:53 pm

    Rotorbladen van een helikopter als start van een lied over de (zinloze) ellende die Amerikaanse soldaten in Vietnam hadden meegemaakt. Nog altijd krijg ik kippenvel als Goodnight Saigon afgespeeld wordt, zeker als ik de videoclip kijk. Dat is waar ik mee ben opgegroeid (net als Tour of Duty); jonge Amerikanen die hun land wilden dienen maar geen idee hadden wat ze echt te wachten stond in een onzinnige oorlog (maar dat zijn ze altijd). Kippenvel kreeg ik misschien nog wel meer van dit boek. Wat hebben mensen in Vietnam veel moeten doorstaan waar wij eigenlijk (te) weinig weet van hebben. Eerst de strijd tussen de Fransen en de Vietmingh, de tweedeling van het land en daarna de Vietnamoorlog rondom de Vietcong en Amerika en de gevolgen daarvan o.a. door de chemische wapens.

    Het verhaal van oma is niet opgemaakt als een biografie maar door heen en weer in de geschiedenis te gaan, ‘leeft’ het verhaal en zijn er momenten dat ik alleen maar kan denken ‘hoeveel kan een mens doorstaan?’ Maar oma gaf nooit op en bleef altijd op zoek naar lichtpuntjes. Het boek gaf vooral ook een inkijk in de Vietnamoorlog vanuit de Vietnamese, en voor mij dus onbekende, kant. En wat ik daar het meest bijzondere aan vond was dat het niet anti-Amerikaans geschreven was maar een reëel beeld gaf van een lieve oma met een familie waarin slachtoffers gevallen zijn maar op een Boeddhistische wijze in het leven bleef staan.

    Zou ik het boek aanraden? Zeker! Naast dat het allereerst op een mooie, ingetogen, bijna oordeelloze en vooral ook ontroerende manier een familieverhaal weergeeft, is het ook een soort geschiedenisles die niet in onze lesboeken stond.

    • Reply
      Gwennie
      5 juli 2021 at 2:10 pm

      Wat een mooie recensie heb je geschreven! En zo waar allemaal… Xx

Leave a Reply