Geluksvogel

Temidden van alle drukte en het geroezemoes kijkt ze me vanaf een foto aan. Een meisje van twaalf, een jonge griet. Haar armen zijn wild in de lucht gegooid. Het plezier (en een tikje brutaliteit) spat er vanaf. Het meisje ernaast (net zo spichtig als de ander) heeft bevallig haar heup wat opzij geduwd, ze leunt op één been. Lachend wijst ze met haar handen naar de ander, het is duidelijk dat er om de beurt gek wordt gedaan. De moeders op de achtergrond kijken toe, misschien zijn ze al moe van al dat drukke gedoe om hun heen.

Die twee tieners, die twee bakvissen op de foto zijn mijn vriendin en ik. In onze jonge jaren.
1978, het lijkt een eeuwigheid geleden. Het ís bijna een halve eeuw geleden! Wat waren we nog jong daar en wat wisten we nog van niks. We vonden onszelf heel wat in die tijd, de onschuld spat van het plaatje af. Goed beschouwd kwamen we maar net kijken en wisten we totaal niet hoe het leven eruit zag. We deden maar wat, het kwam altijd goed.

Ook nu staat ze weer naast me. We kijken samen naar de foto en moeten allebei lachen. ‘Wat waren we jong!’, ‘Wat waren we mager…’. We proesten het uit en wijzen naar onze moeders, zo jong nog en eigenlijk ook nog aan het begin van een leven met ons als kinderen. Jaren zijn voorbij gevlogen sinds de foto. We zijn al lang geen twaalf en zeker niet onschuldig meer. Beide hebben we relaties achter de rug, beide hebben we verdriet en een scheiding meegemaakt. Zij heeft haar vader al begraven, ik zie nog maar een schim van mijn vader terug als ik bij hem ben.

Maar allebei hebben we onze moeders nog. De moeders die ook op de foto staan. Allebei hebben we kinderen en allebei zijn we in de afgelopen jaren oma geworden. We hebben de liefdes van ons leven gevonden en delen de herinnering van zo’n 56 jaar aan vriendschap. Vanaf de kleuterschool.

Volgende maand wordt zij 60. Ik vind het een mijlpaal. En ik ben ongelooflijk blij en dankbaar dat we dit samen mogen meemaken. Dat is niet iedereen gegund en is niet vanzelfsprekend.

Geluksvogels, dat zijn we!