Boeken en Media

The social dilemma

Tijdens mijn burn-out van zo’n twee jaar geleden heb ik vrij abrupt mijn Facebook pagina verwijderd. Het is een beetje overdreven om te zeggen dat ik door pagina’s als Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, Youtube of wat er nog meer online te vinden is, een burn-out heb gekregen. Hoewel het internet er wel voor zorgde dat ik altijd maar ‘aan’ stond. In de actiestand. Want stel dat ik iets zou missen, vergeten of niet op de hoogte zou zijn van iets nieuws. Dat zou toch verschrikkelijk zijn?

Ik geef toe, ik overdrijf nu een beetje, maar heel ver van die waarheid zit ik echt niet af.

Wat ik toen wel merkte was dat het echt niet goed met mij ging. Ik had last van oorsuizen en was doodsbang dat dit nooit meer zou verdwijnen. Op straat kon ik spontaan paniekaanvallen krijgen, omdat ik het zo druk vond dat ik dacht dat ik gek aan het worden was. De dagen dat ik me bij de huisarts moest melden voor controle waren een kleine ramp. Ik moest urenlang moed verzamelen om dan vervolgens met een soort van oor- en oogkleppen zo snel mogelijk naar de praktijk te fietsen. Hoewel, snel… ook dat ging niet meer echt en daar maakte ik me uiteraard ook weer zorgen over.

Er gingen dagen, weken, maanden voorbij, zonder dat ik precies in de gaten had wat ik deed. Ik stond op en ineens was het weer avond. Ik zat in een bubbel die bedekt was met mat glas en hoewel die bubbel mij beangstigde, gaf het me ook de nodige veiligheid.

Facebook en Twitter hoorde niet in die bubbel thuis. Ik werd daar bij wijze van spreken nóg onrustiger door. Toch bleef de site aan mij trekken. Totdat er een dag kwam dat ik ook niet meer begreep wat er allemaal nou geschreven werd. De letters dansten letterlijk over mijn scherm heen en mijn ogen konden het lezen zelfs niet meer bijhouden.

Ik zat serieus in de knoei.

Van de één op de andere dag besloot ik deze onrust weg te halen door simpelweg mijn account te verwijderen. Dat bleek nog zo eenvoudig niet. Facebook wilde blijkbaar helemaal niet dat ik weg zou gaan.
Mijn lief heeft me echt moeten helpen om alle foto’s, artikelen, verwijzingen één voor één weg te halen. Toen moest ik een fake-account creëeren en alles twee tot drie weken met rust laten. Ondertussen kreeg ik mailtjes met de vraag of ik echt, écht wel mijn account wilde verwijderen. Was ik me wel bewust van wat ik van plan was?

Gelukkig was ik op dat moment zo verdoofd door de wolk watten in mijn hoofd dat ook dit soort vragen eigenlijk te moeilijk waren voor me. Ik wilde gewoon weg. Niet alleen van Facebook, maar vooral van het gevoel in mijn lijf.

Uiteindelijk is met mij alles weer goedgekomen. Hoewel dat maanden en maanden heeft geduurd. Helemaal hersteld ben ik eigenlijk nooit. Het is of er een enorm litteken op mijn hart en hersens zit dat nog regelmatig pijn doet of jeukt.

Wat Facebook en Social media betreft begin ik nu pas echt te beseffen hoe dit in elkaar zit. Hoe het komt dat het zo’n aantrekkingskracht heeft. Waarom het zo gek is dat jij andere dingen ziet dan ik, terwijl we naar hetzelfde medium kijken. Een goed inzicht in deze realiteit is de documentaire The Social Dilemma, te zien op Netflix.

Ik heb uiteindelijk weer een Facebookpagina aangemaakt. Maar ik merk ook dat ik er niet tot nauwelijks gebruik van maak. Eigenlijk alleen maar als ik op zoek ben naar een vakantie en mensen geen website hebben, maar een Facebookpagina. En zelfs dan denk ik nog: waarom geen gewone site? Iedereen kan van alles op je Facebooksite gooien. Doe dat toch niet…

Maar ja, misschien zie ik het wel verkeerd. Ik heb ook niet alle wijsheid in pacht. Toch?

10 Comments

  • Reply
    Vlinder
    28 september 2020 at 9:57 am

    Ik heb ook geen FB account meer, maar wel Twitter en Instagram waar ik overigens niet veel mee doe. Ik blog wel. Dat dan weer wel. Maar ik snap die overprikkeling wel. Zelf zit ik nog in twijfel of ik niet een burn-out heb. Heb nl ook last van oorsuizen en voel me eenvoudigweg niet happy, veel hoofdpijn en erg ongeduldig. Fijn dat je er bijna uit bent, en je moet maar zo denken: what does not kill you makes you stronger…

    • Reply
      Gwennie
      28 september 2020 at 1:52 pm

      Ik heb dus nog wel een FB account, maar vergeet er zelfs gewoon op te kijken! Grappig he? Ik vind het overigens wel heel leuk om op Instagram en Pinterest te zitten. Maar om de een of andere gekke reden verlies ik me daar dus helemaal niet in…

  • Reply
    Dorothé
    28 september 2020 at 10:25 am

    Alle accounts met antwoordmogelijkheden (ook blogs) zijn verslavend en beïnvloeden je gedrag heb ik voor mezelf geconstateerd. Degenen die zeggen dat dat niet waar is hebben het misschien nog niet in de gaten. De accounts waar je het minst over te zeggen hebt zijn het lastigst. Bij een blog heb je meer eigen regie. Ik ben nu ca. 2,5 maand los van Social Media en voel me een stuk beter. Ik zei dat ik op 1 oktober weer van me zou laten horen daar. Ik weet nog niet hoe ik verder wil.
    Ik ga er nog over bloggen. Fijn dat het beter met je gaat

    • Reply
      Gwennie
      28 september 2020 at 1:53 pm

      Ik zit er inderdaad wederom over te denken om mijn FB account voor de laatste keer te verwijderen. Ik doe er toch niets mee! En gelukkig gaat het echt veel beter met me, dus… ik ben een blij mens!

  • Reply
    Rian
    28 september 2020 at 10:32 am

    Ik herken het mat-glas en tijd-kwijt gevoel vanuit mijn burn-out. En je ziet het niet verkeerd Gwennie. Het aanhouden van fb heeft wellicht ook met angst te maken. Angst om ‘vergeten’ cq. ‘niet gevonden’ te kunnen worden. Voor mij vast iets te maken met zichtbaarheid van mijn bedrijf. Maar als ik iets wilt vinden, kijk ik niet eerst op fb maar of het grote internet….dus waarom zou een ander dat niet doen ? Of het heeft met verbinding te maken, maar zijn we op fb wel zo verbonden of is het meer ‘etaleren’ ? Dank je voor je overdenking, misschien toch maar eens versimpelen en de boel verwijderen…. xx

    • Reply
      Gwennie
      28 september 2020 at 1:54 pm

      Ik denk dat de mond-op-mond reclame beter werkt dan een FB account… maar ja, wie ben ik? 😉

  • Reply
    Mrs. T.
    28 september 2020 at 5:06 pm

    Oh, die documentaire zaten de kinderen hier laatst te kijken. Daar werd ik eigenlijk niet echt heel vrolijk van. Wat zijn de dingen achter de websites toch akelig geworden.
    Verder vind ik facebook en insta toch wel erg leuk moet ik zeggen.

    • Reply
      Gwennie
      1 oktober 2020 at 10:03 am

      Facebook is zeker leuk! Dat is ook echt wat anders… de docu laat de achterkant zien van dingen die je misschien wel weet, maar niet echt wilt weten. Dat is een eye-opener… 😉

  • Reply
    Aukje
    8 oktober 2020 at 7:11 pm

    Ik heb ook nog een FB pagina, maar doe er weinig mee.
    Maar fijn te lezen dat het beter met je gaat.

Leave a Reply