Lifestyle Persoonlijk

Woodstock

Een paar jaar geleden werd tijdens een teambuilding een aantal vragen aan ons gesteld om elkaar wat beter te leren kennen. Een van de vragen was: Bij welke grote gebeurtenis uit het verleden had je graag bij willen zijn? Ik hoefde geen moment na te denken en vulde met grote letters in: WOODSTOCK! Vooral het uitroepteken aan het eind mocht niet ontbreken wat mij betreft, want mèn, wat had ik graag bij dit festival willen zijn.

Maar ja, als dreumes van net drie jaar oud wist ik niet eens van het bestaan van Woodstock af. Ik kwam waarschijnlijk niet veel verder dan liedjes als ‘ik zag twee beren…’, juist, de welbekende broodjes smeren.

En toch, als ik terugdenk aan mijn kindertijd herinner ik me dat mijn kledingstijl zich al snel ontwikkelde naar spijkerbroeken met wijde pijpen aan de onderkant. Ik had een Ibizabloesje die ik tot de laatste draad heb versleten en waarvan het bijna zeer deed dat ik hem echt in de zak van Max moest stoppen. Teenslippers waren mijn favoriet en mijn haren droeg ik het liefst los. Tijdens mijn zwangerschappen had ik een heel losse, gele tuinbroek die op het laatst helemaal vaal was geworden door het vele wassen, maar wat droeg ik dat ding graag!

In de jaren die volgden probeerde ik me vaak een beetje aan te passen naar hetgeen gewenst was. Op mijn werk een nette broek, heel soms een rok zelfs, deftige bloesjes en kèkke laarsjes. Zodra ik thuis kwam schopte ik alles echter zo snel als mogelijk uit en ging de geijkte spijkerbroek met fladderbloes weer aan. Diepe zucht van opluchting.

De periodes van strakke Jeans en dito truitjes waren voor mij een ware kwelling. Want ik kon mezelf nog wel zover krijgen om dit in ieder geval op het werk te dragen, maar thuis raakten de wijde broeken langzaam versleten en kon ik nergens nieuwe bemachtigen.

Ook dat gareel waar je geacht wordt in te lopen, knelt mij regelmatig. Ik zou dan het liefst wat spullen willen pakken en even de stekker uit het gewone leven willen trekken om weer op adem te komen. Weg van regels, weg van sleur. Dat het blijkbaar toch wel iets dieper gaat dan een gril of bevlieging, zie ik nu terug in mijn kinderen. Jongste is net terug van een roodtrip Australië en middelste zwerft ergens met zijn rugzak op door Spanje. Bestemming onbekend. Het moet dus bijna wel een ‘genen-dingetje’ zijn…

Nu Woodstock weer volop in de aandacht is vanwege het feit dat ze 50 is geworden dit jaar – de crone leeftijd bij uitstek -, kriebelt het weer van binnen bij mij. Ik voel een heimwee dat helemaal geen heimwee kan zijn, want ik was er immers niet bij. Misschien is het nostalgie. Misschien een verlangen naar iets waar ik bij had wíllen zijn. Jaren geleden. Maar misschien is het ook wel het gevoel dat het anders moet in de wereld.

Love, Peace & Understanding.

Ik vind het nog steeds een groot goed. En misschien was ik er 50 jaar geleden dan niet écht bij, maar iets voor de wereld doen kan natuurlijk altijd. Woodstock of niet. Tenslotte is het motto toch: verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Ach, laat ik daar dan maar beginnen.
Hippie of niet…

You Might Also Like...

16 Comments

  • Reply
    schrijfsels
    17 augustus 2019 at 6:22 pm

    Ik was 50 jaar geleden nog net geen negen, Woodstock was heel erg ver van mijn bed

    • Reply
      Gwennie
      18 augustus 2019 at 8:48 am

      Ik drie dus… en nog verder van mijn bed dan bij jou… Maar ergens heb ik iets van de vibe in mijn bloed gekregen, denk ik. 😊 ❤️

  • Reply
    Mrs. T.
    17 augustus 2019 at 6:54 pm

    Heerlijk dat dat nu de flairbroeken (weer) in de mode zijn.

    • Reply
      Gwennie
      18 augustus 2019 at 8:47 am

      Echt heerlijk inderdaad! Mijn kast ligt er nu vol mee!!

  • Reply
    Dorothé
    18 augustus 2019 at 5:57 am

    Mooi beschreven maar toch zou ik wel eens een foto vanhet bloesje willen zien. We hebben allemaal ongetemde kanten. Ik ben niet zo’n avontuurlijke reiziger maar geef mijn ogen dichterbij goed de kost.

    • Reply
      Gwennie
      18 augustus 2019 at 8:47 am

      Het bloesje is er niet meer. Er zijn wel heel veel andere bloesjes voor in de plaats gekomen! Allemaal met broderie, lang, kant, wapperig… haha, een beetje dát dus! Misschien een leuke Instagram foto ooit… 😉

  • Reply
    Dorien
    18 augustus 2019 at 10:49 am

    Ach ja, Woodstock. Ik was 18 jaar destijds en dan zou je zeggen dat ik er heel wat van meekreeg. Maar communicatie was langzaam; het nieuws kwam meestal een paar dagen later en ja…Nederland hè, destijds nog lang niet zo “vrijgevochten”. We luisterden naar radio Luxemburg en later pas Veronica. De tijd van Easy Rider en inderdaad Joe Cocker en Melanie. Woodstock kreeg voor mij pas een paar jaren later inhoud 😉

    • Reply
      Gwennie
      20 augustus 2019 at 5:46 am

      Ik was zo verbaasd dat afgelopen zaterdag, op een feestje, een nichtje en een neef nog nooit van Woodstock gehoord had! Ze zaten me echt met grote ogen aan te kijken toen ik vertelde wat het was! Bizar!!

  • Reply
    Sandra
    18 augustus 2019 at 3:04 pm

    Ook ik was toen drie en mijn ouders waren absoluut geen hippies, maar bloed kruipt kennelijk waar het niet gaan kan, want ik voel me thuis in wijde bloemenjurken en in het gareel lopen kan ik maar moeilijk. Dus ergens toch beïnvloed door die tijdgeest.

    • Reply
      Gwennie
      20 augustus 2019 at 5:44 am

      Precies! Dat denk ik dus ook… 😉

  • Reply
    Aukje
    18 augustus 2019 at 3:17 pm

    Waarom moet ik nu ineens aan het liedje, San Francisco denken?
    Be Sure to Wear Flowers in Your Hair.

    • Reply
      Gwennie
      20 augustus 2019 at 5:43 am

      Hahaha, een erg leuk liedje inderdaad! ‘If you’re going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair…’ ❤️

  • Reply
    Helena
    23 augustus 2019 at 1:40 pm

    Ik denk soms sowieso wel eens dat we ‘te laat’ geboren zijn :-). Al die dingen die je toen wel deed en nu (bijna) niet meer… liften naar Parijs, wildkamperen met een tentje… maar goed, ook in die tijd zullen er zorgen zijn geweest die pasten bij die tijd nietwaar… zo werkt het nu eenmaal. Keeping the memory alive, zullen we maar zeggen en gelukkig hebben we de beelden en de muziek nog 🙂

    • Reply
      Gwennie
      29 augustus 2019 at 5:38 am

      Gelukkig wel! #muziek ❤️

  • Reply
    Morgaine
    4 oktober 2019 at 9:33 am

    Ik moest denk ik nog aangemaakt worden in de zak van mijn vader…

    ~woops~ hahahaha maar ik snap je wel, al droeg ik meer en eerder ribfluweel en moest ik tot mijn tienertijd wachten op de spijkerbroeken, oh yes, de stretch vooral en de tuinbroek, heerlijk inderdaad! Maar ook het korte rokje.. dat lees ik niet bij jou, maar ik zie het wel in mijn fotoalbum bij de groteren van die tijd in de jaren ’70

    X

    • Reply
      Gwennie
      5 oktober 2019 at 10:48 am

      Hahaha, maar… je bent er toch gekomen! #indemaak

Leave a Reply